مثل اشغال فراموش شده

مثل اشغال  فراموش  شده

برخی مواقع آن قدر سوژه میریزد سرت  که  نمی دانی باهش  چکار  کنی  سوژه طنز  مطبوعاتی  مثل ظرف یکبار  مصرف، مصرف  شده  است    وتاریخ  انقضای  بسیاری  کوتاهی  دارد  برخی  مواقع  هم  اصلا  سوژه  طنز  نداری  که  بهش  بپردازی   نه  اینکه  اصلا  نباشد    همیشه  خدا  با  این  مدیران  ومسئولین  که  ما داریم  سوژه  براه  است  اما  موقعیتش  نیست همین  توافق  هسته ای  را  می توان  گرد  السیون  کرد  از  توش  هزاران  چیز خنده دار و تفکر بر آمیز   در  آورد  و بهش  پرادخت  ولی  انصافا  این  کار  را نباید کرد تا  مردم  از  حلاوت  خود  انرژی هسته ای  لبخند  بزنند   .اینکه  تو  شهر  تبریز اصلا  گرسنه  ندارم  و شبها    همه با  شکم  پر  میخوابند  و این  اطلاعات  از  کجا  دست  شهردار  رسیده  همش  طنز  است  و طنز  ذاتی  که  عرض هم  برای توجیه کردنش لازم نیست  کافی  است  بگویی که  کسی  همچین  حرفی  زده  .میبینی  که  همه مستعمعان میزند  زیر  خنده  این  نوع  طنز  ذاتی  است   اصلا  چقدر  باید به  شهرداری  گیر  بدهیم  اگر  قرار  بود  موثر بیافتد  که  تا  حالا  افاقه  کرده  بود و به جای قوناخ باجی جشنواره موغام راه افتاده بود  . تا حالا  شده  یکی  بیاید  بگوید  آقا  سید  این  همه  مطلب  مینویس  خرت  به  چند  بس کن  ترا  ارواح عبید ذاکانی.

با  خودم  می گویم   بیبنم  این  همه  طنز  در  مورد  دیگران  نوشتی  به  قول  قلی  خان  مراد  بیک یک  بار  هم  میتوانی  برای  خودت  طنز  بنویس و این  هفته  را  بدون  گیر  دادن  به  این  و اون  رد  کنی  . یا  مثل  قلی  خان  مراد  بیک  اسیر  مراد  و همراهانش  میشوی  .چرا  که  نتوانم  مینویسم 

خدایش به  آینه   که نگاه  میکنم  به خاطر   قیافه  تک  قانتاخ  خودم  کلی  میزنم  زیر  خنده   میبینم  که  خیلی  خنده  دار هستم   بخصوص  زمانی  که  پز  روشنفکری  به  خودم  می گیرم  . خوب  که فکر  میکنم  میبینم  من  خودم  میتوانم  سوژه  یک  طنز  خنده  دار  باشم  و بارها بودم  مثلا  زمانی  که  منتظر اتوبوس  هستم  یک  شاسی  بلند جلوم  ترمز  می کند  و شیشه را  میدهد  پائین  و سلام  میدهد  ومیگوید  آقای  علوی  استاد  منو  یادتان  هست  من  تو  مدرسه  شهید  بهشتی  شاگردتان  بودم  . یادتان  که  از  کلاس  انداختی  بیرون  و گفتی  برو  پی  یک  کار و بار  دیگر  تو  لیاقت  درس خواندن را نداری  برو  پی  یک  صنعت  من  هم ترک  تحصیل  کردم  و الان  دو  سه  تا  سوپر  مارکت  زنجیره ای دارم   این  هم  کارتش  بفرما در  خدمتم  به  مولا  .  خدا  رحم  میکند  که  اتوبوس  از  پشت  سر  میرسد  و بوق  پشت  سر  بوق  و شاگردم  مجبور  می شود  که  برود  من  میمانم   پز روشنفکری  و  تحصیکردکی  میخکوب  میشوم  روی  اسفالت  سرد  خیابان  تا  با  صدای  راننده  به  خودم  میام  که  آهای  عمو  میخواهی  بیا  ی بالا  یا نه ، برم بیا بالا  استخاره  نکن .   انوقت  که  چهره  مان  خیلی  تماشائی  می شود  خودم  می شوم  سوژه  برای  خندیدن  دیگران

یا  آن  زمانی که   میرم سبزی  فروش  محله  و نیم  کیلو  سبزی  خوردن  میگیرم و سبزی  فروش با  عزت و احترام  سبزی  را  لای  روزنامه  می  پیچد  که  ستون  ماغازا  توش  هست  و میدهد  دستم  خیلی  خنده دار  می شوم  و از  ان  بدتر زمانی  است  که  تو  خونه  عیال  عکسم  را  نشان  میدهد  می گوید  برای  کار  فرهنگی  سوز  جعفری  باید  بخوری نه  استاد  جان   

 یا  وقتی  تو  فضای  مجازی   مطلبت  را  کسی  به نام  خودش  برات  میفرستد  و با  پرروئی  مینویسد  استاد  این  چند  خط  رانوشتم  ببینید    خوبه  یا  نه  خیلی  خنده دار  میشوم  از  عصابنیت  از  این که  هست  سرخ  تر  میشوم  و  از  ان  بدتر  وقتی  زیر  مطالب  طنزت   یک  نفر  که  از  طنز چیزی  نمی  فهمد  مینویسد   این  جوکها  را  خودت  درست  میکنی   فشارم  میرود  بالا  و میشوم  عین  اشغالی  که  روی  کاپوت  ماشین  گذاشتند  و بعد  هم  فراموشت  کردند و بعد هم  به  علت  سرعت  بالا یا یک نیش ترمز  تو  گند  زدی  به  خیابان  و  هر  که  رد  می شود  می گوید  ای  بر پدرت  لعنت  اینو  میاندختی  توئ  سطل  اشغال  و بعد  هم  اینقدری  از  رویم  رد  می شوند  که  محو  بشوم  تو  اسفالت  خیابان

و  خنده  دار  از  همه  زمانی  هستم  که  سر دبیر  طنز  خواسته  من  سوژه  ندارم  و باید  ار جیف  ببافم .

 

 

/ 0 نظر / 15 بازدید